Poekelpackers back @ The Netherlands

Nadat we dan eindelijk in Perth aangekomen waren wisten we dat het tijd was om werk te gaan zoeken nadat we genoten hadden van het stadsleven. Als eerste was er de optie om het internet af te speuren om een baan te vinden waar we al snel een goed aanhorend bedrijf gevonden hadden. Ik belde op en ze zeiden beloofde me de volgende dag terug te bellen. Ik dacht ochja daar zullen we wel niks meer van horen. De volgende dag belde ze me terug en deed in een sollicitatie aan de telefoon. De persoon die personeel aannam zei dit klinkt allemaal mooi, als je maandag nog even langs komt met je CV kunnen we het afronden wat ik dus ook deed. Dinsdag morgen om 6 uur was het dan zover eindelijk weer werken jippie (na een maand of 4)! Beide werken we als een CNC operator waarbij we onderdelen moeten uitfrezen voor elke sectie van de fabriek. Jp freest de onderdelen uit voor de kastjes van keukens, badkamers, enz. en ik frees de tabletten uit voor die kastjes. Binnen het bedrijf ontdekte we dat er veel kansen zijn die een goede toekomst konden betekenen maar aangezien ons visa maar liep tot juli hadden we niet veel tijd om ons eens echt te bewijzen in dit bedrijf dus we vroegen hoe dat nu zat met visa’s. ze beloofde eens wat uit te gaan zoeken omdat ze wel dachten dat we het potentieel hadden om wat te bereiken binnen het bedrijf. Na een tijdje kwamen ze aan met het feit dat het niet mogelijk was om een 2de jaar work and Holiday visa aan te vragen omdat we niet genoeg werk hadden verricht in de vereiste sectoren maar er wel een andere optie was dat heette het 457 visa en dus betekent dat je diploma’s moet hebben van een zeker beroep in ons geval dus de meubelbranche. Dit visa was geldig voor 4 jaar en zou dus een behoorlijke stap in ons leven betekenen. We besloten te vragen of we eerst de kans zouden kunnen krijgen om na huis te gaan en daar het op ons in te laten werken en te zien of we echt denken dat we in Australië horen te zijn voor het komende jaar op z’n minst. Hier gingen ze gelukkig mee akkoord en ze hopen natuurlijk dat we de beslissing maken om terug na Australië te komen.

Aangezien we een hele tijd in Perth besloten te verblijven leek het ons geen slecht idee om uit die hostels te gaan en misschien te kijken voor een huis tot we weer richting europa vliegen. We zochten het internet weer af en uiteindelijk kwam jonah met een huis aan dat westelijk van de stad lag in een rustige wijk wat niet ver van de stad lag en niet ver van het strand en andere facilliteiten. We gingen een kijkje nemen en het leek een super plek om te verblijven dus we zeiden eigenlijk al meteen toe dat we het wilde huren voor de volgende 3 maanden. Na een aantal dagen kwam ik erachter dat ik toch ook wel een droom deelde met een paar andere huisgenoten en dat was het genot van een paar kippen te hebben in de tijd die we ook aanschafte. Ze hadden al geweldige namen gekregen en dat was Big red en Smal red. zoals je dus al kunt raden is het een kleine rode kip en een grote rode kip .

Dan nog zoiets wat heel erg raar was om te ervaren en dat was de kerst en het Nieuwjaar. We waren ondertussen ingetrokken in het huis met 6 vrienden en we hadden daarbij nog constant een stuk of 7 mensen over de vloer waar we de kerst, Nieuwjaar en andere vrije tijd mee doorbrachten. Voor ons allemaal was het een raar ding maar het belangrijkste was dat we mekaar hadden en samen de tijd wel goed omkregen.

Ook wisten we de auto te verkopen. We probeerde het eerst via een site genoemd gumtree. Hier kregen we toch wel een aantal reacties op maar elke keer als weer mensen kwamen kijken was er wel iets mis met de auto volgens hun! We besloten het serieuzer aan te pakken en advertenties te maken die we in de hostels ophingen. Na een tijdje kregen we een telefoontje van 3 Duitse jongens. Ik dacht jaja hier gaan we weer hetzelfde liedje weer ik dacht “wat zal er dit keer mis zijn met de auto?”. Eenmaal een tijdje aan de praat met de jongens te zijn geweest besluiten ze een ritje te maken wat we ze natuurlijk toestaan. Bij terugkomst kijken ze nog eens rond en besluiten ze een bod te doen waar ik wel van verbaasd was maar we beide toch wel om moesten lachen en zeiden sorry maar daar doen we het niet voor. Dus we deden een tegenbod en tot onze grote verbazing besloten ze het aan te nemen en de auto te kopen . We dachten o yeah we hebben hem eindelijk verkocht maar besefte tegelijkertijd dat de auto waar we toch wel een beetje een passie voor hadden weg viel en dit een van de eerste stappen was aan het einde van dit mooie avontuur.

We hebben nu nog maar een paar weken over in deze bijzondere stad. We zullen alles misschien achter ons moeten laten of in april terug komen naar Perth. Wat de beslissing ook zal zijn ik ben ervan overtuigd dat wij en ook zeker de dierbaren die achter ons staan ons de volledige steun zullen geven en ons zullen helpen.

Keep on… being happy in life!! :D:D

Na Monkey mia rijden we door na Kalbarri. In Kalbarri komen we drew en ali weer tegen en we besluiten samen na dezelfde camping te gaan omdat de voorgaande avond zo gezellig waren. Tijdens het opbouwen van de camping bedenk ik me ineens dat we nog wat van die waterbalonnen over hadden die ik gekocht had in het tankstation voor point samson. Ik bedacht me geen minuut en nam de kids van drew en ali mee na een waterkraan waar we wat balonnen vuld om vervolgens iedereen mee nat te gooien. Door alle inspanningen van die dag was iedereen toch wel behoorlijk moe en waren we niet echt meer in voor een lange avond.

De volgende dag reden we door na Geralton. Op de weg ernatoe stoppen we bij het “Pink lake” dit was een meer dat volledig rosé gekleurd was door het zoutwater. Eigenlijk was het dus een groot meer dat eigendom is van een zoutfabriek. Bij aankomst aan het meer zien we drew en ali weer die ons natuurlijk vol vreugde ontarmden. Dus om nog een goede laatste avond te hebben besluiten we samen met hun de laatste 110km door te rijden na de camping. De camping waar we verbleven was toch wel een hoogtepunt want ze hadden er een springkussen en welke volwassene kan het nu niet laten om daar even op te springen en terug te gaan na zijn of haar jeugd. Nadat we boodschappen hadden gedaan in het “gigantische” centrum van het dorp besluiten drew en ik voor een laatste keer te gaan vissen, helaas is dit er nooit van gekomen. We hadden een ander idee. Een paar dagen ervoor kochten we het spelletje Jenga waar we begonnen opdrachten te schrijven op de stenen om een klein drinkspelletje te kunnen doen. Resultaat: iedereen een klein beetje dronken en sommige mensen slapen in het midden van het campingveldje.

Na deze geweldige avond rijden drew en ali door na perth en wij hebben nog een paar kleine stops te gaan waaronder Dongarra. Op de camping in Dongarra was het behoorlijk stil in de vroege middag ondanks het aantal caravans dat we zagen. Wat eigenlijk bleek was dat het een soort van bejaardecamping was en de oude mensen allemaal een middagdutje aan het doen waren. Want rond een uur of 5 reden er overal scootmobiels langs tot een uur of 8 en toen was het weer stil dus heel dat was een heel erg spannende camping.

In Jurien bay was de laatste avond eindelijk daar die we hadden voor we zouden aankomen in perth dus dat was een rede om het eens extra gezellig te maken. Eerst moesten we nog een goed laatste maal gaan halen en aten we een heerlijke lunch (brood ipv crackers 4 weken lang) ik besloot dat ik toch nog op z’n minst een uurtje wilde gaan vissen waar iedereen we accepteerde. Een uur later komen de meiden met het gekke ideee om naar de pinacles te rijden om daar zonsondergang te kijken aangezien dat de beste tijd was om ze te bezichtigen. De Pinacles zijn rotsen die geerodeert zijn door de zan van de woestijn waar het door omringt is. Heerlijk met een paar hapjes en een drankje genieten we van deze geweldige kans om de Pinacles op z’n best te zien.

De laatste dag is dan eindelijk aangebroken en we doen de laatste km’s richting Perth. Wat ons dan nog resteerd voor is het zoeken van een slaapplaats voor de avond en de volgende paar dagen. Dit kostte ons ongeveer een uur of 3 om wat te vinden dat niet bezet is aangezien er een zeilevenement is in perth was het moeilijk iets te vinden dat niet bezet was. Na ons een dag gesettelt te hebben besloten we de Freemantle markets te bezoeken. Dit is een markt waar kleine kraampjes zijn in een grote hal van eetkramen tot souvenirs en van kleren tot kunst.

Dus 7081km verder in 4 weken zijn we eindelijk aangekomen in Perth waar we hopen wel een tijdje door te brengen en een mooie tijd te gaan beleven.

Keep on… arriving @ nice place’s

Vanuit Point Samson naar Karratha waar we een speciaal certificaat moesten aanvragen om een stuk van de weg naar Tom Price te mogen berijden omdat hier treinen rijden van behoorlijke lengte’s waar je ook bepaalde dingen in acht moet houden zoals dat je geen rode kleren mag dragen omdat de bestuurder van de trein dat als een waarschuwing kan zien of je moet je strikt aan een bepaalde snelheid houden enz. Nadat we een video van ongeveer 30 min. hadden bekeken moesten we het certificaat tekenen en konden we eindelijk beginnen te rijden na Tom Price rond half 8 kwamen we dan eindelijk aan in Tom Price waar we onze slaapplaatsen in het donker moesten opbouwen. Na de opbouw ontmoette we een grote groep ozzie’s die blijkbaar een of ander weekend weg hadden met wat makkers. Ze boden ons salades frieten en vlees aan. Ze gaven ons zelfs ongebakken vlees dat we natuurlijk niet afsloegen. Na nog verder een gezellige avond ervan te hebben gemaakt maakte we ons klaar voor bed want we gingen de volgende dag weer een National park in (karijini national park). Karijini National park is een park met veel gorge’s waar we als eerste de Oxer lookout bezochten. Bij de Oxer lookout keek je uit over een van de grootste gorge’s van het park. Voor een aantal jaren terug was het zelfs mogelijk om via een speciaal pad de gorge in te gaan maar omdat er voor de sluiting van het pad iemand was overleden hebben ze dat pad dicht gemaakt. Zelfs voor reddingswerkers is het te gevaarlijk om de gorge te betreden dus moesten we het doen met de lookout’s wat opzich ook een schitterend uitzicht gaf. Er was ook nog de Foscucue gorge waar een lang wandelpad was dat de gorge in ging en eindigde in een soort van tempelachtig bouwsel waar je trappen had die in een 90 graden hoek gemaakt waren. Aan de bodem van de trappen was een soort van bron die steeds verfrist werd door een stroming die uitliep op de trappen hier was dan een waterval die je kon beklimmen en iedereen ook deed. Het mooie van het zwemmen in dat water was vooral dat er overal vissen om je heen zwommen. We wilden graag de rest van de dag genieten van het park en besloten de locale camping op te zoeken waar blijkbaar niet lang geleden alles weggebrand was. Gelukkig was er hier en daar wel nieuw groen te zien maar toch was het een raar beeld wat je ervan kreeg vooral omdat je het echt niet gewend bent zo’n dingen te zien

De volgende morgen was het alweer tijd om alle spullen in te pakken en weer terug naar Tom Price te rijden waar we de hele auto even schoon zouden maken. Alle rode stof die we in de laatste weken gezien hadden was ons overal in gaan zitten in de tassen, kleren, dozen, enz. dus het was nodig tijd om alles eens even grondig schoon te maken. Nadat de auto weer schoon was resteerde ons zo’n 500km na de volgende bestemming. De volgende bestemming was Coral bay waar we een mooie kans zouden hebben om te snorkelen. Op weg na Coral bay kwamen we iets opmerkelijks tegen. Bij het plaatsje Nuttara reden we over de Highway en zagen bekende markeringen op de weg. Deze markeringen bleken strepen te zijn die een landingsbaan aanduidde voor vliegtuigen. Het grappige echter was dat het niet voor zomaar vliegtuigen was maar voor de RFDS (Royal flying doctors) dus automatisch keken we om ons heen of we er een zagen maar helaas. Tegen de avond kwamen we aan in coral bay en besloten meteen maar kamp op te zetten en een heerlijk maal te bereiden bestaand uit rijst en een saus . de volgende dag besloten jp en in wat actiefs te gaan doen en aangezien er een tennisbaan was op de camping leek ons dat wel een goed idee. Voor 2 uur lang amuseerde we ons ermee met aansluitend wat zwemmen in de zee en natuurlijk snorkelen. Het begin van het strand was nogal ondiep en overal waren er kuilen in de grond waar ik me bij afvroeg waar is dat van. Al snel kreeg ik een antwoord op me vraag want zoals de Lonely Planet zei is dat het gebied waar de manta ray’s zitten die we ook overal zagen. Als je iets verder het water in ging zag je overal de geweldige kleuren van de riffen en de verschillende soorten vis waar het ene mooier dan het andere is en die je je alleen maar kunt voorstellen van de boekjes, internet en tv.

Blijkbaar waren de jongens die naast ons stonden op de camping al een paar keer op dezelfde plek geweest als ons terwijl wij er ook waren en we besloten een avond gezellig wat spelletjes te doen met hun. Zoals al eerder was gebeurt met andere mensen haakte een van de twee aan snel af wat bij nader inzien toch wel een wijze beslissing was .

Ne een heerlijke nacht slaap was het weer tijd om Coral bay te verlaten en verder te gaan na de volgende plaats. Voordat we vertrokken besloten we wel nog voor de laatste keer te gaan snorkelen in dat rif. Terwijl we ons klaar maakte in het water om te gaan snorkelen zag ik een hele grote vis achter Manon wat mij een ideale kans leek hem door haar benen heen te jagen en haar te laten schrikken. Het ging helaas een beetje anders dan ik geplant had want de vis liet zich niet weg jagen maar besloot aan de enkelbandjes van Manon te gaan knabbelen waar ik vervolgens de schuld van kreeg “It wasn’t me it was the Fish” zei ik waar zei natuurlijk haar twijfels bij had.

Eenmaal het snorkelavontuur te hebben gehad reden we via Carnarvon na Denham (dat in shark bay ligt) waar onze basis was om de volgende dag Monkey Mia te bezichtigen. Bij de ingang van Shark bay waren er een aantal dingen die er te zien waren waar we het niet konden laten om te stoppen zoals de Hamelin pool. In de Hamelin pool lagen de Stromatolites wat een soort van rotsen zijn die bestaan uit microben wat eigenlijk wil zeggen dat de rotsen leven. Dan was er als volgende Shell beach, de naam spreekt al voorzich. Het was dus een strand dat bestond uit niet meer dan hele kleine schelpjes in plaats van zand waar ook wel bouwstenen van werden gemaakt vroeger omdat ze zo goed samen plakken nadat ze nat zijn gemaakt. Dan was er als laatste nog voor we Denham inreden nog het uit uitkijkpunt Eagle bluff. Eagle bluff bestond voor jaren en jaren geleden uit een groot mangrove bos waar de Aboriginals veel van hun eten vandaan haalde. Door de jaren heen is dat allemaal weggespoeld en is er alleen nog maar een soort van baai over met een eilandje waar zich vele soorten vogels bevinden. Als je goed in het water keek kon je zelfs verschillende soorten haaien, schildpadden en roggen zien zwemmen.

In Denham hadden we een ideale plek op de camping. Als we tussen het hekje doorliepen dat achter onze auto was kwamen we direct op het strand uit. We kwamen hier op het perfecte tijdstip aan want net als we uit de auto stapte kon je zien dat de zonsondergang al begon, een perfecte kans dus om even aan niks te denken behalve de schoonheid van de natuur terwijl die zon verdrinkt in de zee. Na ons avondeten leren we een Australisch koppel kennen met 2 jonge boys. Ik merkte op dat de pa was aan het vissen met een van de jongens en vroeg hem of hij later weer ging waarop hij natuurlijk ja zei. Ik maakte me klaar om dan eindelijk toch wel wat te vangen en ging een geweldige avond tegemoet. Drew takelde een grote pijlstaartrog, een haai en nog wat meer vissen binnen terwijl ik het moest doen met wat kleinere vis zoals baars. Aan het einde van de avond (nacht) deelde we de vangst en met trots hadden we dan eindelijk Fish and chips de volgende dag op ons bord.

De volgende dag gingen we na het schitterende Monkey Mia waar we veel over gelezen en gehoord hadden dat het werkelijk schitterend moet zijn. Aan de kust zwommen de dolfijnen gewoon om je heen net als de zeeschildpadden. Het strand was verbazingwekkend mooi en eindeloos. De camping was net een of ander resort waar je wel eens even heerlijk verwend zou kunnen worden voor een aantal weken en de mensen waren vriendelijk om je heen. Ook het Australische koppel van de nacht ervoor verbleef op dezelfde camping wat natuurlijk resulteerde op nog een avond/nacht vissen. Die nacht was ongelofelijk. Met een stuk of 5 vissers op het strand takelde we de ene na de andere haai eruit wat voor een heel spektakel zorgde. Aan het einde van de nacht besloten we een paar haaien te houden om te fileren zodat we een heerlijk maal eraan over te houden

Keep on… getting dinner

Na een nachtje op de camping in Tunnelcreek vertrekken we op weg na Broome. Onderweg raken Manon en ik verveeld en beginnen ons te verkleden met allerlei atributen als we dan vervolgens een korte stop maken om het water bij te vullen besluiten we als een stel debielen langs de weg te gaan dansen wat opzich wel een daverent succes was. Aangezien we elke ochtend gebakken werden in onze hangmat omdat de zon om half 7 al behoorlijk fel was besloten we dat het geen slecht idee was om onszelf te trakteren op een hostel in Broome. Ook in Broome zouden we Kathrin weer zien die we hadden leren kennen in Darwin en die al een tijdje in Broome rondhing. Dezelfde avond gaan we naar Cable beach om de zonsondergang te bekijken onder het genot van een drankje met z’n alle. Aangezien er een grtis shuttlebus reed vanuit de hostel na Cable beach besloten we de volgende dag maar heerlijk te gaan genieten van dit verbazingwekkende strand en heerlijk lekker bruin te worden.

In de avond is het tijd om de verjaardag van Kathrin te vieren en dus weer eens lekker los te gaan. Vol energie gaan we na een van de zogezegde beste bars van Broome en maken we ons klaar voor een helse avond. We begonnen met een paar potjes pool wat uitliep tot dansen op de dansvloer. Om 10 ur werden we verassend overdondert met een wet t-shirt contest en om 12 uur is het dan de verjaardag van Kathrine die we met een hoop mensen vieren.

Na de volgende dag nog een dagje door te hebben gebracht op cable beach is het op zondag weer tijd om verder te gaan reizen. Voordat we Broome verlieten gingen we nog na de markt die iedereen ons toch wel aanbeveelde! Met grootse verwachtingen betraden we de markt en tot onze verbazing stelde het niet veel voor. Het waren een paar eetstanden en wat kitchkraampjes dus daar waren we snel overheen.

De volgende stop was 80 mile beach. Hier was een strand waar je met de auto op mocht en ook was er een kans dat je zeeschildpadden zag. Bij aankomst zagen we niet meer dan een kale camping aansluitend aan het strand. Aangezien het te laat was om nog verder te gaan besloten we om hier te verblijven. Iets later op de avond kwam de ranger die ons uitlegde hoe het kwam dat de camping zo kaal was. Blijkbaar was er een week voordat wij aankwamen een cycloon geweest die alles op de camping weg had geveegt. We besloten er maar het beste van te maken en er een vroege nacht van te maken om de volgende dag weer fris naar Port headland te kunnen rijden waar we Deon zouden ontmoeten die ons wat dingen zou laten zien.

Bij aankomst in Port Headland belde ik deon op en hij vertelde me dat hij moest werken dus het helaas niet door kon gaan. We besloten om een camping op te zoeken en de rest van de dag door te brengen in een zwembad om wat af te koelen. Op de camping in Port Headland vertelde ze ons dat het niet was toegestaan om hangmatten op te hangen en ons besluit dus al snel was gemaakt om er niet te verblijven tijdens de nacht maar door te rijden naar Point Samson.

In Point Samson was een heerlijke kleine camping met leuke mensen. De camping grensde aan de zee dus ideaal. Onderweg na camping besloot ik stiekem waterbalonnen te kopen op een tankstation. Toen we aankwamen op de camping was dat natuurlijk het eerste wat ik uithaalde en gooide iedereen nat. Ook een paar kleine kinderen wisten we op te steuken om hun ouders nat te maken die het natuurlijk vanzelfsprekend wel op prijs stelde.

Keep on… getting wet
Foto´s zijn van week 1,2,3 en 4 !!!!!!

Na in totaal 7 keer te hebben uitgecheckt in de hostel slaagde we er eindelijk in een plan te maken om Darwin te verlaten. We laadde de landcruiser in en waren eindelijk klaar om op weg te gaan met het slimme blonde meisje en de meid van wales (sam). Aangezien we met 2 meiden reisde leek het ons vanzelfsprekend dat we de auto tot bovenaan volgepakt hadden. Voor we vertrokken kwam een van de mensen die we hadden leren kennen in darwin aan met een “kadotje”, hij gaf ons een klomp bief van ongeveer 5kg. Natuurlijk zeiden we hier geen nee tegen en begonnen ons al meteen te bedenken wat we er allemaal van konden koken.

Onze eerste stop zou Kathrine worden waar we een nacht op een camping door zouden gaan brengen. Eenmaal aangekomen moesten we eerst de slaapplaatsen gaan opbouwen wat voor de meiden een tent met heerlijke luchtbedden zou worden en voor ons een hangmat waar we de rest van de roadtrip in zouden doorbrengen. Aangezien we de hele dag de tijd hadden gehad om te bedenken wat we met die bief gingen doen was het dan toch tijd om eten klaar te maken en wat is er nu beter dan een heerlijke steak (lekker origineel)! Toen we eindelijk aan het eten waren besloten een paar walibi’s (kleine kangaroo’s) een kijkje te komen nemen. Het kwam zelfs zover dat we ze brood konden voeren uit de hand wat toch wel echt iets bijzonders is. Aangezien we het niet konden laten ze te voeren kwamen er steeds meer en meer. Er kwamen zelfs walibi’s die een kleine baby droegen in de buidel.
Na een heerlijke nacht in onze hangmatten was het tijd om een beetje op tijd op te staan want er stond ons een rit te wachten van 515km naar een plaats genaamt Kununura. Tijdens de rit zochten de meiden wat informatie op over Kununura en kwamen ze erbij dat er een mooi meer was omringt door bergen (Lake Argyle) en een camping met een infinitypool. Ik wist me totaal geen beeld te vormen van de infinitypool maar toen we er aankamen was het toch wel adembenemend. Het was een zwembad op de rand van een rotswand die uitkeek over Lake Argyle en de schitternde rotsformatie eromheen. Natuurlijk konden we het niet laten om hier even in te springen en de tijd te nemen om te relaxen en ervan te genieten.

De volgende dag stond purnlulu national park op de planning ook wel beter bekent als bungle bungle national park. Om er te komen moest je ongeveer 50 km over een 4WD track rijden waar ons na 15km de eerste uitdaging al stond te wachten. Er was een rivier met los zand waar een auto vast zat en of je het wel of niet geloven een kleine roadtrain die volgeladen was met benzine. De meiden besloten onder een boom te gaan zitten en lunch te eten terwijl wij probeerde aan de overkant te komen. Het duurde een behoorlijke tijd voor er weer wat beweging kwam in de vrachtwagen dus wij probeerde er aan de zijkant langs te rijden wat erop resulteerde dat we vast kwamen te zitten. We dachten dat het toch wel wijs zou zijn eerst de vrachtwagen eruit te laten komen en dan zelf nog een pogin te wagen. Na een aantal uren wist de vrachtwagen vrij te komen en uit de rivier te rijden. Nu was het aan ons om uit de benouwde situatie te komen want we zaten nog steeds vast met de auto. Een van de mensen die de rivier al over gestoken was besloot terug te komen na onze kant en ons uit het losse zand te trekken met een lier. Eenmaal uit het zand was het een koud kunstje om door het water via het pad van de vrachtwagen de rivier over te steken en onze reis dus verder te zetten na de bungle bungle’s. Na een aantal uren ruig terrein kwamen we aan bij de ingang van het park waar we een informatiekrantje pakte en doorreden na de camping aangezien het langzaam donker begon te worden
De volgende dag hadden we de zogenoemde Domes (bolgevormde rotsen) en de Echidna chasm op de planning staan we deden een wandeling tussen de Domes van een paar uur die ons bracht na ontzettend mooie plekken in het park en waar je de mooie stukken kon zien van de rotsen. Blijkbaar waren de rotsen opgebouwt uit een aantal lagen van verschillende soorten rots die voornamelijk bestonden uit zand. Je kon ze duidelijk herkennen aan de kleuren oranje en grijs wat samen een schitterende bolgebormde rots maakt. Voor we verder gingen met onze reis was er nog de Echidna chasm wat een nauwe passage was tussen 2 gigantische rotsen dat door duizenden en duizenden jaren is ontstaan door water. Hier kon je ook een wandeling doen van ongeveer een andelhalf uur die we natuurlijk niet konden laten. Het grappige van alles is dan wel dat je foto’s ziet overal ervan en je zelf ook op die plekken terecht komt

Na eenmaal weer op de weg te zijn besloten we richting Halls creek te rijden om te overnachten. In Halls creek was een sportsbar die we bezochten om even gezellig wat te drinken en een potje pool te kunnen spelen. In de sportsbar ontmoette we een Aboriginal genaamt deon die beloofde ons mee te nemen na zijn grootvader die ons wat kon laten zien van de echte Aboriginal cultuur als we in port headland aan zouden komen. Natuurlijk sloegen we dat aanbod niet af en zorgde dat we hem konden bellen als we daar aankwamen

Na 290km kwamen we aan op een soort van splitsing van een highway en een 4wdtrack genaamt de Fitz Roy pass. Hier zochten we een camping op om te relaxen en in besloot om mijn hengel te nemen en te gaan vissen. Na een half uur wier uit de rivier gehaalt te hebben en compleet bezweet te zijn besloot ik terug te gaan na de camping zonder vis en maar te genieten van het zwembad. Teruglopend vanuit het zwembad na de campeerplaats kwam ik tot de ontdekking dat er in het gras allemal stekelige bolletjes lagen die bleven steken in je voeten en dus verschrikkelijk veel pijn deden. Sam zegt tegem mij “och zo erg kan het niet zijn” waarop ik antwoord “ dan probeer zelf maar eens eroverheen te lopen op blote voeten” tot mijn grote verbazing hoor ik vervolgens Aaaaaauuuuwww…. en ik me dus bedenk hahah zie je wel het doet pijn. Na het eten besloten we het spelletje shithead te spelen dat geen winnaars kent maar alleen verliezers. Dit draaide uit op een watergevecht en dus dikke pret!

Na een paar nachten doorgebracht te hebben in halls creeck reden we na tunnelcreek national park. In tunnel creek waren maar een paar dingen te zien waaronder de creek genaamt tunnel creek. Aan het einde van deze tunnel zouden zich aboriginal schilderingen begeven dus vol goede moed besloten we de tunnel in te gaan en op zoek te gaan na deze schilderingen. De ingang was al meteen een klapper. Je moest over, onder en langs allemaal rotsen afklimmen om de tunnel in te gaan. Eenmaal in de tunnel was het donker en kon je alleen maar lichtpuntjes zien aan het einde waar telkens weer een nieuw stuk tunnel begon. Opzich werden we wel op de proef gesteld want we liepen door los zand over rotsen en door water. Bij de laatste oversteekplaats stak ik me arm uit en zei ik “stop!!” ik keek nog eens goed en de rest wat achter me stond vroeg zich af waar heeft hij het over. Ik zag een zoetwatercrokodil liggen op de zandbank van het water waar we net doorheen waren gelopen. Voorzichtig proberen we een foto te maken maar niet echt met succes. Als we dan eenmaal verder proberen te lopen springt de crokodil het water in en verderop nog een. Zonder zorgen lopen we verder en proberen we de schilderingen te vinden. Geen schilderingen en geen verder pad! Dat betekent dus dat we terug moesten via dezelfde weg. Met een brok in de keel en wetend wat zich in dat water bevind blijven we staan op de oever tot iemand eerst loopt. Dan loopt jp eerst het water in en de meiden besluiten tussen ons in te lopen zodat ze zich veiliger voelen. Natuurlijk maakt dat niks uit want als hij hongerig is maakt hij zich geen zorgen over de volgorde van eten . Eenmaal de tunnel weer uit zakt de adrenaline weer en zijn we blij ervanaf te zijn en gaan we verder na de camping die zich begeeft in het national park.

Keep on… getting freigtned

Na 29 dagen rond gereist te hebben, 5500km te hebben afgelegd en genoten te hebben van het geweldige nieuw zeeland kwamen we weer aan in darwin. Om 23:00 werden we met een shuttle bus afgezet op de main street. Op de main street was nog een hostel open waar we dus incheckte en genoten van een goede nacht rust. Het eerste wat we de volgende dag deden was verhuizen na de lokale YHA hostel. Hier kwamen we op een kamer met een jongen die al een aantal maanden daar zat en later bleek ook dat er 2 nederlandse jongens in die kamer lagen (dus 4 tegen een ). Er was geen tijd te verliezen want we moesten op zoek na een auto waar we uiteindelijk mee na perth konden rijden. Na even op het prikbord gekeken te hebben vonden we een Toyota Landcruiser, we belde de jongen op en besloten meteen een kijkje te gaan nemen. Na wat te hebben gedadacht erover wilde we om het zekere voor het zekere te nemen de auto langs een garage brengen om hem te checken op reparatie’s. Uit de test kwam dat er voor enkele honderden dollars reparatie’s waren waarop wij natuurlijk ons profijt konden halen. We besloten een bod te doen dat ver onder de vraagprijs lag en af te wachten wat zijn beslissing zou zijn. Niet veel langer besloot hij het te doen en zorgde we dat alles financieel in orde kwam. Een aantal dagen later brachten we de auto na de garage en uiteindelijk bleek het maar om de helft van de reparatiekosten te gaan (wat een geluk!). Eenmaal de auto terug te hebben maakte we het besluit national park litchfield te bezoeken de volgende dag met een aantal jongens die we hadden leren kennen in de hostel. In litchfield national park waren een aantal watervallen en gorge’s waar je voor een heerlijke duik kan gaan en we dus uiteraard ook deden. Tegen de middag aan was het tijd om te lunchen waar we besloten om vis te vangen in een creek en die te bakken. We vingen 3 mooie baarsen die elk zo’n 500 gram per stuk wogen. Wat ons nu nog resteerde was een kampeerplek zoeken. Op de weg na onze zoektocht vonden we een aantal velden vol met termieten heuvels (sommige waren wel 2 keer zo groot als een volwassen persoon). Ook waren er andere vreemde heuvels die plat waren met aan een kant een stuk wat uitstak die allemaal de zelfde kant uit wezen. Dit waren heuvels van de zogenoemde magnetic ants. De magnetic ants bouwen blijkbaar allemaal hun nest richting het noorden vandaar dat ze ook zo genoemt worden. Eenmaal staand tussen de termietenheuvels viel mij op dat de vis die we in het reservewiel hadden gebonden weg was. Een aantal telleur gestelde gezichten keken me aan en de enigste optie die we hadden was terug rijden en zoeken na de vis. Zeer geconcentreerd zochten we op de weg na de vis ma tot onze telleurstelling vonden we niks. Maaarrr….. als we even met elkaar in gesprek raken en we kijken op zien we de vis. Jp gaat in de remmen en we dachten eroverheen gereden te zijn. We stappen uit en tot onze grote verbazich is de vis in prima staat (op wat zand na). Dan rijden we terug na de creek en maken de vissen schoon. Een stukje verderop besluiten we gewoon van de weg af te gaan en een plek te zoeken midden in het bos. Compleet met kampvuur en alles bouwen we het kamp op om de nacht door te kunnen brengen. Boven het vuur maken we iets om de spies op te legen en te kunnen roteren zodat de vis gaar kan worden. Onder het genot van een biertje en bonen in tomatensaus wachten we geduldig af tot de vis gaar is (3uur later). Nadat we ons avondeten genuttigd hebben zitten we nog wat rond het vuur en tafelen nog wat na maar met rust gelaten worden was wat anders want we werden letterlijk en figuurlijk verkracht door mosquito’s. Het resultaat van zo een avond is een half uur slaap en overal jeuk! De volgende dag als de muggen eindelijk weg zijn doet zich een ander probleem voor namelijk vliegen die overal heen kruipen. Ze kropen in je oren, ogen, neus, echt overal wat best wel irrietant is. Zelfs terwijl we in een gorge zwemmen tussen de vissen en genieten van het koele water komen ze nog op je zitten.

Eenmaal terug in darwin besluiten we de auto klaar te gaan maken voor vertrek de volgende dag richting alice springs. We maken alles schoon en geven alles opnieuw een plekje. Die avond besluiten we naar Shennanigans te gaan een echte “Ierse” pub in Darwin en natuurlijk komen we hier ook niet weg van de Nederlanders. We komen daar een meisje tegen die we eerder in het hostel ontmoet hebben en ze vroeg wat onze plannen zijn. Wij roepen vrolijk dat we naar Perth gaan…. Begint dat slimme blonde meisje weer tegen ons aan te ouwehoeren of wij nog steeds naar Perth wilden, helaas had dat slimme blonde meisje niet door dat wij via The Red Centre en Alice Springs wilde gaan… Na eens even nagedacht te hebben klonk de westkust ons toch wel heel goed en zitten we nu dus met een Nederlandse en Welshe in de auto richting Perth via de westkust spijt met alle haren op ons hoofd inmiddels maar toch ook wel gezellig :p oftewel we zitten nu in de auto met een 29 jarige engels lerares genaamd Sam en het slimme blonde meisje afgestudeert in de eventsbusniss (een zuiplap dus) genaamd Manon.

Keep on… survivalling

Met nog een aantal dagen te gaan in nieuw zeeland kwamen we aan in Auckland. Na 2 uur door te hebben gebracht in auckland besloten we toch maar weer te vertrekken daar want de stad opzich beviel ons voor geen meter. Ongeveer een 10 tal km noordelijk van Auckland ligt het dorp Whangarei waar we besloten te stoppen en het s’avonds te gaan voor een pilsje in een locale bar. Na een kleine zoektocht vonden we een poolbar na een half uurtje te hebben gepoolt beginnen we een gesprek met de eigenaar die ons na onze plannen vraagt. We leggen hem uit dat we willen gaan duiken of snorkelen maar niet goed weten waar we precies moeten zijn. Hierop reageert hij dat hij wel wil uitzoeken voor ons wat de beste plek is. Na ongeveer een half uur voor ons het internet te hebben afgezocht komt hij met wat papieren en zegt dat er een van de top 10 duikplekken is 20 minuten van Whangarei genaamt Poor knight’s en hij legt erbij uit dat het bedrijf complete dagen organiseert die kwalitatief zeer goed zijn. Dan vraagt hij aan ons waar we verblijven en wij hem uitleggen dat we met een busje rond rijden en daar ook in slapen waarop ik hem uitleg dat het me altijd leuk heeft geleken om bij iemand aan te bellen om te vragen of we in de tuin van die mensen mogen slapen. Hierop antwoord hij vrolijk “well today is your lucky day, if you want to you can sleep on my driveway” vol enthousiasme nemen we het aanbod aan en rijden we naar zijn huis. Eenmaal aangekomen bij zijn huis drinken we nog een pilsje en gaan we na bed. Heel verassend staan we de volgende dag op en slaat hij voor om bacon and egg’s voor ons te maken wat we natuurlijk niet afslaan. Tegen de middag besluiten we om de snorkeldag te gaan regelen en ook nog even te stoppen bij een waterval (Whangarei falls). In Tutukaka aangekomen lopen we de zaak in en spreek ik de man achter de toonbank aan. Opeens begint hij nederlands tegen me te praten wat me wel verbaasde. Hij was dus een nederlander die met een nieuw-zeelande vrow getrouwt was. Wat me toch wel even aan het lachen maakte was dat hij zelfs oranje schoenen droeg (hup holland hup).

De volgende dag gingen we dan met de boot uit richting de Poor knights maar eerst moesten we nog onze wetsuit’s passen en de zwemvliezen. Rond de klok van 10 vertrokken we eindelijk en naderde de poor knights steeds meer. Eenmaal aangekomen bij de eilanden vertelde de staff dat er een vloek rust op het eiland sinds 10 tallen jaren geleden en sindsdien niemand meer erop is geweest. Ook zagen we in het water scholen met vissen die kleine vis en garnalen na de oppervlakte jagen om ze daar op te kunnen eten. Een stukje verderop was het eindelijk tijd om te snorkelen en de wonderlijke wereld van de zee te verkennen. Eenmaal in het water was het zelfs met het wetsuit aan nog steeds behoorlijk koud maar dat mocht de pret niet drukken. Al het kleurrijke koraal en de verschillende vissoorten maakte veel goed en we genoten natuurlijk met volle teugen. Zelfs met een aantal zonne stralen werd het nog beter. Na ongeveer anderhalf uur gingen we terug na de boot en werden we opgewarmt met een cup of soup. Toen iedereen terug op de boot was voeren we naar de grootste volumieke zeegrot van de wereld waar na wat uitleg zelfs werd verteld dat er een concert in was gehouden vanwege de uitstekende acoustiek. Later in de middag konden we voor een 2de keer snorkelen op een plek waar een passage was. Aangezien je had te maken met een andere vorm van daglicht was er ook ander vis en andere soorten planten wat ook behoorlijk verbazingwekkend was. Aan het einde van de dag besloten we nog even na de poolbar in Whangarei te gaan waar we zo gastvrij waren ontvangen en nog een potje pool te spelen en een pilsje te drinken. In de avond reden we na Auckland om onze camper de volgende dag terug te brengen. Na ongeveer een uur rond gerden te hebben vonden we eindelijk een slaapplaats en konden we ons klaar maken voor een laatste nacht in juicy lucy.

Keep on… snorkeling

Daar gingen we dan het wel om zijn stank bekende rotorua. Zittend in het busje reden we Rotorua binnen en het eerste wat ik jp vroeg was zijn we er al (vanwege de stank)? De geur die je rook was zwavel lucht die ontstaat door geisers overal in Rotorua. Toen we langs een park reden zagen we rook uit de grond komen waarbij ik dus dacht dat er vuur was maar de stoom van de geiser bleek te zijn. Na ons eens bedacht te hebben wat wewilde gaan ondernemen in Rotorua besloten we na een outdoor shop te gaan waar jp de gelegenheid kreeg een mauntainbike te huren en ik op wat informatie te winnen over wandelroute’s. Eenmaal weer buiten besloot jp een mauntainbike tocht te gaan doen van 4 uur en ik een stuk te gaan wandelen van ongeveer 6 uur door het bos. In de avond ondervonden we het een en ander van storm wat we hoopte niet mee te maken de volgende dag bij onze activiteit. Gelukkig geen last ervan gehad de volgende dag maar de schade in de bossen waren wel te zien. Bomen die paden blokeerde, takken die overal lagen en toch nog wel een sterke wind. Aangezien het ons toch wel wat energie kostte besloten we de rest van de dag te luieren en maar een paar dvd’s te huren die we de rest van de dag konden kijken.

De volgende dag hadden we een rafting tocht op de planning staan die we de eerste dag geboekt hadden. Bij het rafting bedrijf aangekomen te zijn werden we helemaal ingepakt met een wetsuit, zwemvest, helm en een soort van regenjas waarna we ons begaven richting de bus. In de bus kregen we een aantal veiligheids instucties die op een behoorlijk grappige manier werden gebracht (naturlijk blijft het zo het beste hangen in je geheugen)! Toen we bij de rivier aankwamen kregen we de opdracht om de rafts na rivier te brengen. Voor we de rivier op gingen sprak de gids luidop een spreuk in de maori taal die ons moest beschermen van alle gevaren en kwaad op het water. Als aller eerste begonnen we met wat commando’s te oefenen zoals vooruit paddelen, achteruit paddelen en klaarmaken voor een rivier zodat we wisten wat we moesten doen als een commando werd opgegeven. Na wat kleine stroompjes te hebben gehad kwamen we bij onze eerste echte soort van waterval. De eerste was ongeveer 2 meter gevolgd door een van 1 meter, behoorlijk spannend dus . Om er toch zeker van te zijn dat we de commando’s beheerste oefende we nog een laatste keer en sloegen we de paddels tegen elkaar in de lucht. Daar gaat ie dan met ontiechelijk veel zelfvertrouwen trotseerde we deze gigantsche 2 meter hoge waterval en al helemaal die van 1 meter (echt onstopbaar deze jongens!). maar dan gaan we een stukje verder en is er een watervalletje van 7meter, ja goed gehoort 7 meter. Stiekem begint er toch wel wat adrenaline door ons heen te stromen en het hartje sneller te kloppen. Alweer spreekt de gids tot de goede goden van het water en vraagt om een goede en veilige afdaling van deze creatie die moeder natuur geschapen heeft. Steeds komen we dichter en dichter bij tot het moment echt daar is. We vallen 7 meter dieper en eventjes zie je niks anders om je heen dan water en luchtbelletjes. Al snel ploppen we weer uit het water en de ontlading is enorm. Er wordt dan ook door iedereen vrolijk gejelt en peddels worden tegen mekaar geslagen. Nu we het spannendste deel van de rafting tocht hadden gehad kwamen de gidsen met wat leuke dingen om te doen met de raft. Als eerste kregen we de opdracht om aan de ene kant vooruit en aan de andere kant achteruit te paddelen waardoor je dus een ronddraaiend effect krijgt. Terwijl we ronddraaien komen we bij een waterval aan en we dus zo na onder gingen waarbij de kans bestond dat we omkiepte met de raft, maar het geluk wat we hadden was dat ons dat niet gebeurde. Dan als laatste gingen we met de punt van de raft in de waterval dus stroomopwaards paddelen en als de waterval de punt raakt van de raft gaat de achterkant een stuk omhoog waar ze meteen foto´s maakte.

Keep on… rafting

Bij aankomst in Waitomo wilden we zoals geplant een grottentocht gaan doen. Aangezien het informatie kantoor al dicht was vemoedde we dat we niks meer konden regelen voor de volgende dag maar in de etalage stond een scherm met touchscreen waar je wat info kon aanvagen. Gelukig stond daar een telefoonnummer bij dat we probeerde te bellen. Na 2 keer te hebben geprobeert kregen we eindelijk iemand eraan en wisten we de 7 uur durende toch te regelen. De tocht die we gingen doen heette “the lost world” en tot onze grote verbazing kregen we te horen dat we maar met z’n 2en waren dus we hadden een gids voor onszelf. De dag met een klein lesje zodat we wisten hoe we met de veiligheids lijnen door bepaalde stukken van de grot noesten lopen. Nadat we het lesje achter de rug hadden gingen we wat trapjes af en kwamen we bij een abseil van 100 meter waar we de eerste 40 meter gezekerd aan de gids na onder gingen en de laatste 60 meter zelf mochten doen. Toen we dan eindelijk onder aan waren gekomen was er een heerlijke lunch die was in begrepen en overlegde de gidsen wat om eerst nog een stukje van de normale route af te wijken. Ze wilde ons peil van fitheid testen en dus lieten ze ons eerst een stuk stroom afwaarts over rotsen lopen waarna we daarna stroom opwaarts ons door het water moesten wurmen. Zoals je natuurlijk niet meer dan verwacht was dit geen probleem en voltooide we de “test”. Nu was het tijd om de echte grot in te gaan waar we al gouw erop werden geatendeert om eens achter ons te kijken en te genieten van het laatste zonlicht dat we voor de komende uren zouden zien. Jp merkte iets op aan de uitgang van de grot, als je er goe3d na keek had het de vorm van Nederland. Verder in de grot kwamen we al snel iets opmerkelijks tegen. Er zater in sommige rotsen cilinder vormige gaten. De gids stopte hier even en legde uit dat als een steen mee wordt getrokken in de stroming en vast komt te zitten in een kuiltje hij roterende bewegingen kan maken en zo langzaam maar zeker de rots uitkerft. Dan was het weer aan ons om een uitdaging aan te gaan wat betreft een lichamelijke inspanning. Tussen 2 rotswanden kwam een waterval omlaag maar er was nog wel plaat om ertussenin omhoog te klimmen. Natuurlijk niet zonder last te hebben van de stroming. Met veel inspanning kwam je dan uit het water en moest je je weten vast te houden aan stukken rots maar uiteindelijk kwamen we wel tot boven eenmaal boven moesten we een stukje doorlopen waar we uiteindelijk in het donker van een aantal meter hoogte het water in zouden springen. De gids vertelde eerst wat over hoe bepaalde delen van een rots ontstaan en uiteindelijk wees hij het gat aan dan zij hij doe je lampje maar uit en zij om ons gerust te stellen dat we ons geen pijn zouden doen “If you can’t see it it’s not there” wat behoorlijk motiverend is (NOT)! Daar zat je dan hopend dat alles goed ging te wachten tot je je “bommetje” kan doen. Eenmaal weer in het water dacht je aleen maar van ik wil nog eens maar we moesten verder. Via een gewone rotswand die we beklommen kwamen we in een soort van riviertje waar je niet kon staan. Als goed idee ze de gids nou houd je maar vast aan de rechterkant van de muur en doe je lampje uit! Wie als eerste zijn lampje aan doet moet bier kopen dus vol moed begonnen we eraan. Overal zagen we gloeiwormen en al snel werd het stil om je heen omdat iedereen het rustig aan deed en de gidsen al helemaal om je het gevoel te geven dat je verdwaalt was wat behoorlijk goed lukte. Uiteindelijk kwamen we uit bij een soort van klein watervalletje wat de bedoeling was dat we daar achter gingen en de gidsen foto’s maakte. Ook moesten we er voor een deel uit komen zodat het net was of het water ons uit de oren spoot. Nu was het tijd voor een warm energiedrankje en een mueslireep. Verderop kwamen we weer zo een cilindervormige uitkerving tegen waar we de opdracht kregen door omhoog te klimmen. Als eerste moesten we helemaal onder water en dan kwam je terecht in de cilinder, in de cilinder moest je op je rug achteruit door een vernauwing klimmen waar je uit kwam in weer een grotere ruimte met een laag riviertje. Terwijl we door het riviertje liepen pakte wat stenen op waar jp een kaak van een schaap vond. De gids legde uit dat er in de plafond gaten zitten die uitkomen in weilanden en begroeit zijn met gras en als de schapen daar dus willen gaan grazen vallen ze door het gat. Dan waren we bijna bij het einde en werd ons gevraagt om nog een keer voor het laatst de lampjes uit te doen en even te kijken na het plafond. Het was helemaal bedekt met glowworms wat een heel erg indrukwekkend beeld gaf. Ik denk dat we er wel een kwartier hebben gezeten te kijken naar de wonderbaarlijke hemel van lichtpuntjes. Nadat we weer wat licht zagen moesten we de lampen weer uit doen zodat onze ogen konden wennen aan het licht. Daar sta je dan buiten in de open lucht na een aantal uren in de grot te zijn geweest. Dan heb je toch wel een heerlijk welverzorgde bbq verdient die dus ook nog bij de trip hoorde.

Keep on… crawling

KLIK OP DE FOTO OM DE ALBUM TE OPENEN

Vanmorgen gingen we als eerste naar het informatiecentrum om te kijken wat er in Tasman national park te doen was. Binnen speelde ze een DVD af die toonde wat je allemaal in Nelson kon doen die ik zat te kijken. Opeens zegt JP tegen me van “och kijk ns wie we daar hebben” zoals je dus kunt raden waren dat Benny en Adi die we de dag ervoor mee hadden genomen na Nelson. Na wat te hebben overlegd besloten we samen na Tasman national park te rijden en daar een stukje te wandelen. Toen we daar aankwamen bleek echter dat we niet meer veel konden omdat het al “te laat” was. Aangezien Benny en Adi besloten de nacht door te brengen in het national park wilde wel een stukje mee lopen zodat we erna nog tijd hadden na de Split apple rock te gaan. Na een half uur namen we dan toch echt afscheid van mekaar en splitste onze wegen zich! Jp en ik begaven ons richting de split apple rock wat een bal van gesteente (een soort van appel vorm) moest voorstellen die perfect door de midden was gespleten wat opzich aardig indrukwekkend was vooral omdat deze weer op een aantal andere stenen lag in de zee.ook waren hier nog een paar strandjes omringt met gesteente en tropische bomen en planten.
Omdat we de dag erna op tijd bij het veerpond moesten zijn besloten we maar alvast naar picton te rijden zodat we het de volgende dag wat rustiger aan konden doen daarbij was dit ook een uitstekende kans voor mij om na 3 maanden eens na de kapper te gaan want dat was zeker wel nodig.

Keep on… Enjoying the coincidence