Poekelpackers back @ The Netherlands

Nadat we de cruise hadden gehad besloten we vast onze weg noordelijk te maken via de westkust om alvsat zo veel moegelijk tijd te sparen. Via Queenstown reden we richting Wanaka waar we het ook niet konden laten voor de laatste keer te genieten in die geweldige bioscoop waar we eerder ook al geweest waren. Dus we pakte hier nog een laatste film die de rest van onze avond zou invullen. Nadat de film was afgelopen besloten we net buiten Wanaka te overnachten. We reden het dorp uit en belande op een donkere weg. Op deze weg vonden we een klein doorgangetje waar we op een open plek stonden en dus rustig en ongestoort de nacht konden doorbrengen (zonder controle van security die we ook al eerder in Wanaka hadden gehad). Voor het slapen was het dan nog even kijken na de onbeschrijfelijke sterrenhemel war echt miljoenen sterren zo helder als maar wat te zien waren. Niet wetend waar we daadwerkelijk stonden besloten we te gaan slapen en in de ochtend verder te rijden. Toen we smorgens wakker werden zagen we dat we naast een meer stonden waar op de achtergrond de bergen weer een behoorlijke aanvulling waren op het panorama (dus onbewust een super plaats gevonden :D). Zonder haast besloten we richting het plaatsje Haast te gaan rijden wat gevolgt werd door Fox glacier en Frans josef glacier tot we uiteindelijk in het plaatsje Greymouth terecht kwamen. Hier besloten we een nachtje te slapen in een hostel zodat ook de was weer gedaan kon worden. Nadat we de dag erna Greymouth uit reden zagen we een meid staan die een lift zoch naar Nelson (waar wij toevallig ook heen gingen) bij de meid (Adi) was ook nog een jongen (benny) die beide uit Israel kwamen. We besloten ze mee te nemen en na wat te hebben verteld met ze gaven ze ons wat informatie over mooie plaatsen die we op de weg na Nelson zouden tegen komen. Het eerste wat op de weg lag was Punaikaki waar zich de zogenoemde “Pancake rocks en blowholes” zouden bevinden. Toen we er aankwamen en dus gingen kijken snapte we al gouw waarom het “Pancake rocks” werden genoemt. De rotsen waren namelijk zo gevormt alsof het stapels met pancake’s waren wat wel een apart gezicht vormde. Dan waren er nog de blowhole’s, wat gaten waren in de pancake rock’s waar water uit spuit. Het water spuit eruit omdat de golven die in de soort van grotten gaan hun druk op een bepaalt moment kwijt moeten wat ze dus doen door middel van die blowhole’s. Eenmaal weer onderweg spotte we een oude goudmijn waar we het niet konden laten een kijkje te nemen. Toen we daar na binnen liepen kwam de eigenaar van de mij aanlopen die ons vele dingen vertelde over de goudmijn. Ook legde hij ons een hoopje ijzerstof op de hand waarna hij met een magneet onder de hand bewoog. De ijzerdeeltjes vormde een soort van punten die heen en weer bewogen als hij met de magneet op en neer ging. Voor een paar dollar konden we dan zijn mijn betreden. Binnen in de gangen kon je de gouddeeltjes in de zand en stenen zien zitten en als je de lamp uit deed zagen we ook enkele gloeiwormen. Nadat we in de goudmijn waren geweest gingen we verder en was onze volgende stop de zeehondenkolonie. Ik moet zeggen apart om de diertjes in het wild te zien aangezien wij ze aleen maar kennen van dierentuinen. Benny vertelde ons dat hij was aangevallen door zeehonden tijdens een van zijn hike´s dus gelukkig was alles afgeschermt en konden we niet te dichtbij komen maar toch genieten! Eenmaal in nelson aangekomen was het weer tijd om afscheid te nemen van Benny en Adi die ons ongelofelijk dankbaar waren voor de bewezen dienst!

Keep on… helping people

KLIK OP DE FOTO OM DE ALBUM TE OPENEN

De volgende dag was het dan toch weer zover. Het was weer tijd om verder te gaan en wel na Manapourie waar we zouden gaan kijken voor de mogelijkheden om een cruise te doen in de Fiorden. 80Km voor we manapourie bereikte sprong het lampje van de benzine aan duus was het belangrijk om zo snel mogelijk een tankstation te zoeken. Laat het nou net zo zijn dat we geen tankstation vonden en dus er maar op hoopte het te halen tot Manapouri. Als we dan eindelijk 80km verder zijn en dus Manapouri inrijden stopt hij er mee ojee….. de benzine was op. Het geluk wat we hadden was dat op dezelfde weg een tankstation lag. Vol overtuiging pakte ik een van de lege waterkannen en liep er na toe om deze te vullen. Bij het tankstation aangekomen te zijn bleek dat het gesloten was. Gek he op zondag in een klein dorpje??? Ik krabte me eens achter de oren en bedacht me wat ik dan nu moest gaan doen. Zo vriendelijk als de mensen in Nieuw Zeeland zijn besloot een mevrouw na wat besproken te hebben mij 20 km verderop te brengen waar ik de kan kon vullen. Nadat de tank weer voor een klein deel vol zat konden we weer onderweg. Als eerste dus tanken! In het dorpje Te Anau aangekomen te zijn besloten we een cruise te boeken die de hele dag besloeg over de Doubtfull sound.

S’morgens om 9 uur was het dan zover. van uit Manapouri vertrokken we met een boot richting de Fiorden. Als eerste voeren we de haven uit van Manapouri over het meer richting de underground power station. Vanaf de boot stappen we in een bus die ons naar de waterkrachtcetrale brengt hier kun je maar op een manier naar toe en dat is via een tunnel van 2km lang die 200 meter laat zakken. Hier gaan we de bus uit en lopen naar het platform vanwaar we de machinehal van de power station kunnen zien. Door 7 grote schachten valt het water 178 meter naar onder waarna de turbines en de generatoren de waterkracht om zetten in energie wat uiteindelijk 14% van de energie in Nieuw-Zeeland opwekt. Toen de plannen gemaakt werden voor het power station, was het eerst de bedoeling dat Lake Manapouri en Lake Te Anau samengevoegd werden en het zo een groot stuwmeer zou worden (en een groot deel van gebied onder water zou komen te staan). Hevige protesten en een nieuwe regering hebben aan die plannen een einde gemaakt, waardoor de omgeving nog zo mooi is als die is. Na een kwartiertje te hebben gekeken in de waterkrachtcentrale gingen we weer verder. Toen we het powerstation verlieten reden we over de duurste weg van de wereld ($80/M²) naar de Fiord genaamd Doubtfull sound. Het water van de sound was werkelijk zo glad als een spiegel. Hoe de bergen weerspiegelde op het water was gewoon onbeschrijfelijk. Aangezien de Fiorden eindigen in de zee zou je verwachten dat het water waar we op voeren zoutwater is maar doordat het zoet water uit de bergen stroomt en dus een laag op het water kan creeren bestaat het uit 2 lagen. De ondeste laag is zoutwater en de bovenste is zoetwater. Nadat we een stukje verder zijn afgedwaalt komen we bij een eilandje waar de gids ons een verhaal verteld over een onderzoeker. De onderzoeker deed daar onderzoek op verschillende vogelsoorten. En na een aantal maanden is hij daar gestoort geworden en hebben ze hem nooit meer gezien. Een stukje verderop lag ook nog een eilandje waar vissers vroeger hun opslag hadden van aas en andere spullen. Wat opmerkelijk hieraan was was dat gebouwtje op het water gebouwt was. Dit had iets ermee te maken dat the departement of conservation geen toegang gaf om op het land te bouwen maar ze wel op maritiem gebied mochten bouwen (op het water) waardoor dat ze dus het gebouwtje op palen in het water bouwde. Tegenwoordig word het ook nog door vissers gebruikt om hun spullen op te slaan maar niet door de beroepsvissers omdat die hun spullen tegenwoordig op de boten kunnen op slaan. Ergens in de Fiorden kregen we ook de kans om te proeven van het zoet water dat via een waterval naar onder kwam. Dit zou zo´n lekker bronwater zijn dat ik het natuurlijk moest proberen maar helaas ging dit niet zonder droog te blijven 😀 (ookal werd gezegt dat je nat zou worden).

Keep on… driving to the limit

KLIK OP DE FOTO OM DE ALBUM TE OPENEN

Nadat we de bungy jump hadden gedaan besloten we onze weg te maken richting Invercargill. Ons stond een rit te wachten van ongeveer 400km die we in een aantal uur overbrugde via Alexandra, Milton, Clinton, Gore en uiteindelijk Invercargill. In Invercargill aangekomen wilde we eerst nog wat van de omgeving zien en besloten we door te rijden naar bluff waar een haven was en verder nog wat kleine monumentjes. Nu was het tijd om onszelf heerlijk te verwennen met een douche en een goede nacht slaap in de tuatara hostel te Invercargill. Als eerst friste we ons eens op en bedachten erna een pilsje te gaan drinken in de pub 2 deuren naast de hostel. Binnen in de pub bestelde we een pilsje en kregen we de vraag of we onze ID bij hadden. Vol overtuiging lieten we onze rijbewijzen zien en kregen we te horen dat dit niet geldig was  en we onze paspoorten moesten halen wat we dus ook maar deden. Nadat we onze pilsjes dan eindelijk hadden begonnen we een gesprek met een van de locals. Een jonge knul van 19 legde ons vanalles uit over de stad en vol enthousiasme stelde hij ons ook de nodige vragen over het thuisfront waar uiteraard de volgende vragen niet in konden ontbreken: “Are you from Amsterdam??” en “can you smoke weed in Holland”. Het eerste wat je dan denk is van hehe weer een bevestiging van hoe de mensen over ons land denken waar toch de klompen, tulpen en windmolens in het teken van staan? Na een tijdje ging hij weg en waren we weer op onszelf aangewezen maar niet getreurd zo makkelijk als het gaat kwam er weer een nieuwe binnen die ook een gesprek begon. Tijdens dit gesprek kwam er ook een vrijgezellenparty binnen die ons later om bepaalde diensten kwamen vragen. Ze wilde een condoom hebben (die hebben we natuurlijk niet :P), een paar kusjes en een paar knuffels. Natuurlijk waren wij Limbo’s weer zo attent om te helpen en het feestje van de dames te redden. Aangezien de pub leeg begon te worden besloten we na de overkant van de straat te lopen waar de lokale club was genoemt de “Barlouca” (nee mensen niet de Balouca). Hier leerde we weer wat mensen kennen en zelfs in ons voordeel! Namelijk een paar wonderschone dames waar we toch eigenlijk wel de rest van de avond mee om hebben gekregen ;).

Keep on… partying

We zijn nu bijna 2,5 maand van huis en hebben al veel leuke dingen, mooie dingen, ongelofelijke dingen, enz. meegemaakt. Wat ons telkens wel weer verbaasd is het aantal mensen die telkens weer onze verhalen (avonturen) lezen. In de afgelopen tijd is de site ruim 1200 keer bezocht en zijn de pagina’s ruim 4500 keer bekeken wat toch wel behoorlijk is voor 2,5 maanden. ook het aantal reacties gaat tegen de 150 aan wat ons telkens maar weer goed doet om jou mening of interesse te lezen!

Bij deze willen Jp en ik jullie bedanken voor de aandacht die jullie aan ons en onze avonturen hebben besteed. It just keeps us going! hopelijk kunnen we jullie in de aankomende 5 maanden verblijden met nog meer verhalen en jullie ons met reactie’s en interesse

Thanks mate!

Na een kort ritje van zo’n 70km waren we beland in de jongerenstad van NZ hartje Queenstown. Hier zouden we ook onze bungeejump gaan doen. Als eerste moesten we naar het verhuurbedrijf om onze navigatie te ruilen want de kabel was kapot. Dan was het zaak zo snel mogelijk die bungy te gaan boeken want dat was toch wel waar we voor na queenstown waren gekomen. 01-10-10 zou dan toch wel de dag worden om de bungy jump te gaan doen. Om even niet met onze gedachten bij deze jump te zijn besloten we maar eens te gaan kijken wat de stad ons te bieden had. Al snel vonden we ook een bar waar we heerlijk een potje konden biljarten en Jp mij inmaakte (helaas 🙁 ). nadat we ons avondeten hadden gehad besloten we nog maar een rondje door de stad te doen en al snel vonden we toch al onze eerste souvernirs (na 2,5 maand). We besloten de adviezen van een instantie op te volgen en 10 km buiten de stad te parkeren om uit te rusten voor de volgende dag

Daar was hij dan de grote dag. heel relaxed staan we op en rijden richting het hart van de stad. Hoe dichter we bij het bungy bedrijf komen hoe meer de zenuwen opkomen. Eenmaal binnen krijgen we te horen dat we een half uurtje moeten wachten om naar de brug gebracht te worden als opvulling van de tijd krijgen we de kans nog wat te ontspannen achter de computer. Om 9 uur komt er een man binnenlopen die ons meeneemt op een rit van 20 minuten richting de brug waar het aleen maar spannender en spannender werd. Eenmaal aangekomen te zijn liepen we naar de receptie waar ze ons zouden wegen en dus een kaart klaar maakte met de gegevens voor de sprong. Nadat dit gedaan was liepen we richting het punt waar de sprongen werden gemaakt en werden we klaargemaakt voor de sprong. Eerst kregen we een dikke handdoek om onze benen die ervoor zorgede dat de touwen geen pijn zouden doen. Dan werden er een aantal touwen omheen gebonden waar het elastiek aan vast werd gemaakt. Langzaam maar zeker kwam het moment er dan aan. De man hielp ons recht en liet ons nog even zien waar je naar onder gaat springen en wat er gebeurt als je daar na de sprong hangt. Dan was het moment daar, achter je hoorde je ze aftellen 5..4..3..2..1.. GO!!! Daar gaat ie dan 43m omlaag een afgrond in wat een kick! Alles gaat zo snel dat je niet eens goed beseft wat er om je heen gebeurt. Bungelend aan het touw moesten we een buis vast pakken waar ze ons mee een bootje in trokken zodat we veilig de rivier konden verlaten. Eenmaal boven bekeken we de foto’s en de video en man wat een kick geeft je dat gewoon ongelofelijk! Tijd om weer terug naar de stad te gaan en na te genieten van deze ongelofelijke ervaring

keep on… Jumping

KLIK OP DE FOTO OM DE ALBUM TE OPENEN

Eindelijk was het dan zover we konden gaan skiën/snowboarden. Al snel kwamen we erachter dat de sneeuw op de wat lagere piste niet echt al te goed meer was dus besloten we we wat hoger in de berg te gaan waar we fijne sneeuw hadden en dus lekker onze gang konden gaan. Na een dag heerlijk op de ski’s/snowboard te hebben gestaan was de pret weer over en moesten we de spullen weer gaan terug brengen. Na zo een dag bezig te zijn geweest was het toch wel tijd om lekker eens wat te gaan eten. we reden wat rond en vonden een geschikte plaats dich bij het meer waar dus ook genoeg tijd was om ook nog wat van de omgeving te genieten. Omdat we niet de hele avond lui konden gaan hangen in de camper besloten we lekker wat te gaan poolen en snel even de mail te checken. Nadat we onze mail gecheckt hadden gingen we op zoek na een pooltafel en we dus balande op de parkeerplaats van een bar waar er een stond. Maar eerst moesten we nog een kleinigheidje eten en wel “Pannekoeken!!”. We maakte er een heus festijn van wat uitliep op niet echt eetbare pannekoeken. Na weer wat tijd om te hebben gekregen met de pannekoeken besloten we dat het niet echt meer loonde om nog te gaan poolen en we dus een slapplek gingen zoeken. we parkeerde in een woonwijk waar een mooie parkeerplaats voor ons open lag! nadat we eindelijk lagen te dromen was iemand zo vriendelijk was om om 4:45 s’nachts op ons raam te kloppen werd ons gezegt dat we ergens anders heen moesten en dit maakte ons niet echt blij mja liever dat dan een bekeuring he ;).

Keep on… laughing

KLIK OP DE FOTO OM DE ALBUM TE OPENEN

Daar wordt je dan wakker midden op een parkeerplaats van een supermarkt in je campertje. Langzaam maar zeker besloten we dan toch maar wat te gaan doen. We reden richting het skigebied Treble cone waar we bij het uitrijden van Wanaka een lifter zagen staan. Zo vriendelijk als we dus zijn besloten we hem mee te nemen. De jongen die we meenamen werkte er toevallig en vertelde ons veel over het gebied en de liften die er zijn! Bij de berg aangekomen zag het er goed uit en we informeerde hier maar meteen ook na prijzen van materiaalhuur en pistetoegang. Eenmaal weer terug onder in de stad gingen we nog wat zaken af en uiteindelijk belandde we in de zaak die de barman ons aanbevolen had. We paste onze spullen en waren klaar voor vertrek (mja we moesten nog even wachten). Nadat we onze spullen hadden bedachten we ons dat er een bioscoop was in de stad maar dit was niet zomaar een bioscoop. De inrichting was net een huiskamer, overal stonden banken en relaxfauteuil’s. Aan de wand stond een oude kever, in deze kever hadden ze ook wat banken gemaakt en het dak ervanaf gedaan. Overal hingen posters op die al heel erg oud waren en in de pauze van de film waren er heerlijke versgebakken koeken! Een ouderwetse bios zoals ze dus waarschijnlijk vroeger zijn begonnen! Nu was het nog een kwestie van heerlijk genieten.

Keep on… Beïng kind

Vanmorgen besloten we beiden een mooie wandeling te gaan maken waar Jp besloot de bergen in te gaan en ik Hooker Valley in te lopen richting een gletchermeer. Beide gebieden gaven een adembenement uitzicht waarbij je kilometers ver kon kijken naar besneeuwde bergen, blauwe meren en geweldige rotswanden. Toen we ons smiddags weer troffen besloten we richting Tasman lake te rijden. Ons was verteld dat zich in dit weer ijsschotsen zouden bevinden en tevens las ik ook dat hier een scene van de titanic was opgenomen. Toen we eenmaal na een korte wandeling vanuit de parkeerplaats bij het meer aan waren gekomen zagen we inderdaad de gigantische masieve brokken ijs in het water liggen wat een onbeschrijfelijk beeld geeft. Het was precies zoals je de documentaire’s op discovery channel ziet aleen dan nog mooier. Omringt door rotswanden en besneeuwde bergtoppen was het plaatje compleet. In de verte zag je aan de rand van het meer een hele ijswand die met zijn groen-blauwe kleur boekdelen sprak. Na weer wat van dit schitterende uitzicht te hebben genoten was het tijd de reis verder te zetten richting Wanaka. In Wanaka aangekomen te zijn besloten we nog een bar te bezoeken om eventueel wat uit te vinden wat er allemaal te doen was in Wanaka. We kwamen uit bij de “Mint bar” die aansloot op een backpackershostel. Hier was de barman zo vriendelijk om ons wat informatie te geven over de huur van ski/snowboardspullen en de piste waar we de volgende dag zouden gaan skiën

Keep on… inventing

KLIK OP DE FOTO OM DE ALBUM TE OPENEN

Vanuit Methven hadden we geplant om naar Lake Tekapo te rijden wat ongeveer 160km zuidelijk ligt van Methven. Onderweg bleef het ons maar verbazen hoe mooi NZ wel niet is en elk gebied gewoon mooier is dan het andere. Hoe dichter we bij het meer kwamen hoe groter dat kleine blauwe vlekje werd. Omringt door besneeuwde bergen en Bestraalt door zonnestralen Kwamen de kleuren nog mooier te voorschijn, gewoon onbeschrijfelijk! Na een stukje door te zijn gereden kwamen we uit bij een informatie kantoor in het centrum van het dorpje. Zoals je je kunt voorstellen stelde dit centrum niks voor (een tankstation, 2 restaurants, een supermarkt en een paar souvenirwinkeltjes). Na hier maar eens wat te hebben rondgekeken kregen we een paar tips. Als eerste zou er een kapeletje bij het meer liggen wat we konden bezoeken, dan een wandeltocht naar een 360˚uitzichtpunt en als laatste de bergen in om te kijken na de skiërs. Als eerste reden we naar dat kapeletje toe waar we al eens voorbij waren gekomen. Wat bleek was dat het kapeletje het meest gefotografeerde gebouw was van NZ. Als je het totaalplaatje met het meer erbij nam dan was het toch wel behoorlijk mooi. Het volgende wat we dus gingen doen was na dat uitzichtpunt. Onderaan bij het meer waren al mooie uitzichten over het meer dus ik besloot vast uit te stappen om wat foto’s te nemen. Jp besloot vast een stukje door te rijden en wat dichter op het meer aan te gaan wat resulteerde dat tegen de tijd dat ik terug na de auto ging hij vast zat. Nog geen 2 minuten nadat we waren begonnen met graven kwamen ons al een stuk of 6 mensen maar al te graag helpen maar ook dat had niet veel zin want we gingen steeds dieper. Al snel kwam er een extra hulp bij. Een man met een 4WD kwam ons eruit trekken wat dus een stuk makkelijker ging. Echt verbazingwekkend hoe behulpzaam die mensen hier zijn en dat allemaal zonder maar iets te vragen. Al snel zaten we dus weer op weg richting het skigebied. Boven op de berg werden we weer overweldigd met ontzettend mooie uitzichten.

Angezien het nog wat vroeg dag was besloten we verder te rijden naar Mount Cook. Ongeveer op de helft van de trip kwamen we langs een bedrijf dat huizen maakte van boomstammen (de zogenoemde Logg houses). Natuurlijk konden we het niet laten om hier even een kijkje te gaan nemen wat het ook echt wel waard was. Wat we ons afvroegen was hoe ze die stammen zo perfect op elkaar kregen, wat bleek was dat ze er van de onderkant een holling in freesde zodat hij de ideaale pasvorm heeft voor de onderliggende stam. Als je het dan ook nog afsluit met wat rubbers rond de deur kozijnen is het huis wind en waterdicht.

Keep on… going

KLIK OP DE FOTO OM DE ALBUM TE OPENEN

Na een heerlijke nacht te hebben gehad in de luxe 4-sterren camper suite was het dan toch maar weer tijd om uit te checken en verder te gaan. We reden op ons gemak richting de Hanmer Springs om natuurlijk te relaxen na al dat zware reizen. Hier waren een aantal bronnen van verschillende tempraturen (allemaal 30+) met elk zijn eigen eigenschappen. Wat ons wel verbaasde was dat een deel van de pools was afgesloten in verband met het uitbreiden van de spa. Na hier enkele uurtjes te hebben doorgebracht en dus weer volledig relaxed verder te kunnen rijden richting Lake Tekapo bedachten we ons dat het wel een goed idee was een tussenstop te maken in Methven waar Stephanie (die meid uit Rotterdam) verbleef. We probeerde haar via internet te bereiken zodat ze van onze aanwezigheid af wist. Na haar dus maar een mail te hebben gestuurt gingen we ervanuit dat het zich vanzelf wel zou oplossen en haar wel zouden vinden. Tot onze grote verbazing reden we de straat uit en zagen we haar lopen. Natuurlijk was ze totaal verbaasd en had ze het ook niet verwacht (wij anders ook niet ;)). Na wat te hebben verteld besloten we binnen een biertje te gaan drinken. Na een tijdje besloot ik Stephanie uit te dagen voor een potje biljart en om het op een beleefde manier te zeggen: Na slecht spel van beide partijen besloot Stephanie haar goedaardigheid maar los te laten en Cliff te winnen. We spraken later af om nog gezellig wat te drinken in de pub waar ook een bandje zou spelen. In de tussentijd hadden we nog genoeg tijd om ff de bergen in te rijden en te genieten van het geweldige uitzicht. Boven aan de berg kwamen we uit op de Mount Hutt skipiste waar we een mooie kans hadden om nog wat foto’s te maken. Voor we verder gingen moesten we eerst nog even een plaats zoeken om onze camper te parkeren en we moesten nog eten. Vandaag besloten we onze camper in een mooie wijk neer te zetten tussen de grote huizen wat uiteindelijk de perfecte plaats bleek te zijn voor Methven. Als laatste van de dag moesten we nog een biertje gaan drinken om 9 uur waarbij we werden vergezelt door de Stephanie en haar nichtje.

keep on… Surprising someone